Δίοδος λέιζερ πεταλούδας DFB 1574nm Κατασκευαστές

In modern optical fiber communication systems, Erbium-Doped Fiber Amplifiers (EDFAs) are core devices that enable direct optical signal amplification to support long-haul and high-capacity transmission.

Τα λέιζερ αντλιών είναι ο «πυρήνας παροχής ενέργειας» των συστημάτων λέιζερ. Εγχέουν φωτεινή ενέργεια συγκεκριμένου μήκους κύματος σε μέσα απολαβής (όπως ίνες με πρόσμιξη έρβιου, κρύσταλλοι στερεάς κατάστασης) για να διεγείρουν τα μέσα για να παράγουν διεγερμένη ακτινοβολία και τελικά να σχηματίσουν μια σταθερή έξοδο λέιζερ. Η απόδοσή τους καθορίζει άμεσα την ισχύ, την απόδοση και τη σταθερότητα των συστημάτων λέιζερ.

Μονότροπη δίοδος λέιζερ με σύζευξη ινών Τύπος συσκευασίας: Υπάρχουν δύο συχνά χρησιμοποιούμενες συσκευασίες για αυτόν τον τύπο σωλήνα λέιζερ ημιαγωγών, μια συσκευασία "πεταλούδα", η οποία ενσωματώνει ένα ψυγείο ελεγχόμενης θερμοκρασίας TEC και ένα θερμίστορ. Οι σωλήνες λέιζερ ημιαγωγών συζευγμένων με ίνες μονής λειτουργίας μπορούν συνήθως να φτάσουν σε ισχύ εξόδου από αρκετές εκατοντάδες mW έως 1,5 W. Ένας τύπος είναι μια "ομοαξονική" συσκευασία, η οποία χρησιμοποιείται συνήθως σε σωλήνες λέιζερ που δεν απαιτούν έλεγχο θερμοκρασίας TEC. Τα ομοαξονικά πακέτα έχουν επίσης TEC.

Το λέιζερ ινών αναφέρεται σε ένα λέιζερ που χρησιμοποιεί ίνες γυαλιού με σπάνιες γαίες ως μέσο κέρδους. Τα λέιζερ ινών μπορούν να αναπτυχθούν με βάση ενισχυτές ινών. Η υψηλή πυκνότητα ισχύος σχηματίζεται εύκολα στην ίνα υπό τη δράση του φωτός της αντλίας, με αποτέλεσμα το λέιζερ. μπορεί να σχηματιστεί η έξοδος ταλάντωσης λέιζερ.

Το λέιζερ ινών αναφέρεται σε ένα λέιζερ που χρησιμοποιεί ίνες γυαλιού με πρόσμειξη σπάνιων γαιών ως μέσο κέρδους. Το λέιζερ ινών μπορεί να αναπτυχθεί με βάση τον ενισχυτή ινών: η υψηλή πυκνότητα ισχύος σχηματίζεται εύκολα στην ίνα υπό τη δράση του φωτός της αντλίας, με αποτέλεσμα το λέιζερ. βρόχος (για να σχηματιστεί μια κοιλότητα συντονισμού) προστίθεται σωστά, η έξοδος ταλάντωσης λέιζερ μπορεί να σχηματιστεί.

Η τομογραφία οπτικής συνοχής είναι μια τεχνολογία χαμηλής απώλειας, υψηλής ανάλυσης, μη επεμβατικής ιατρικής απεικόνισης που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Συνδυάζει την οπτική τεχνολογία με υπερηχητικούς ανιχνευτές. Χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη επεξεργασία εικόνας υπολογιστή, το OCT γεμίζει το κενό σε βάθος ανάλυσης και απεικόνισης μεταξύ μικροσκοπίων και απεικόνισης υπερήχων. Η ανάλυση απεικόνισης του OCT είναι περίπου 10 ~ 15 μm, η οποία είναι σαφέστερη από αυτή του ενδοαγγειακού υπερήχου (IVUS), αλλά ο OCT δεν μπορεί να απεικονίσει μέσω αίματος. Σε σύγκριση με το IVUS, η ικανότητα διείσδυσης των ιστών είναι χαμηλότερη και το βάθος απεικόνισης περιορίζεται σε 1-2mm.